Partia Rozwoju została założona w Parlamencie Islandii, 16 grudnia 1916 roku. Przez pierwsze lata działała ona tylko jako partia parlamentarna, a w 1930 roku zmieniono ją oficjalnie na ruch masowy , z członkami partyjnymi jako podstawą.
Podstawą do powstania Partii Rozwoju były dwa ruchy społeczyne, które miały bardzo poważny wpływ na islandzkie społeczeństwo na początku ostatniego wieku. Były to: ruch współpracy i związki młodzieżowe. Obie te organizacje walczyły o ogólne postępy i reformy w kraju, dodatkowe nauczanie i pracę, co zagwarantowało by ludziom sprawiedliwe pobory za produkty i pracę. Taki sposób myślenia miał duży wpływ na rozwój partii i ma do dnia dzisiejszego.
Od początku powstania Partia Rozwoju była wolnościową partią reformową, która pracuje nad przeprowadzaniem ciągłych reform i zmian w społeczeństwie, na podstawie współpracy i równości. Stoi ona na straży niezależności Islandii w sprawach rządowych, finansowych i kulturalnych, zbudowanej na podstawie demokracji, parlamentu i bezpieczeństwie prawnym.
Wiąże to ze sobą to, że partia ta jest pozbawiona uprzedzeń w rozwiązywaniu problemów w danym czasie. Próbuje ona używać sposobów poznawczych i naukowych do utorowania drogi rozwoju, poprzez wartości społeczne zawarte w jej deklaracji programowej. Partia Rozwoju jest wyrozumiała na poglądy innych. Chce ona, aby wszyscy, którzy mają coś do powiedzenia na temat rozwiązań społecznych, mieli możliwość wypowiedzi, wyjaśnienia swoich poglądów i próby na wprowadzenie ich do życia, przed podjęciem jakichkolwiek decyzji.
Partia Rozwoju, w swojej pracy kładzie główny nacisk na to, aby każde pokolenie pracowało nad lepszym społeczeństwem, lepszym życiem, większymi mozliwościami i rozwojem kultury. Społeczeństwo, któremu bardziej zależy na ludziach aniżeli dochodach i pracy, na poznawaniu i rozwoju, znaczy więcej niż pogactwa przyziemne.
Partia Rozwoju rozrastała się bardzo szybko od jej powstania w 1916 roku do roku 1931, kiedy to dostała 35,9% w głosowaniu. Proporcja ta utrzymuje się prawie przez cały czas, pomimo pewnego obniżenia w przemyśle rolnym. Oprócz głównych zamierzeń, partia ta próbuje dotrzeć różnymi drogami do mieszkańców wsi i miasteczek. Przedtem ludzie z większych miast głosowali na partie lewicowe. Naciski ze strony partii środkowych zmieniły to. Pod koniec zeszłego wieku bardziej zwrócono się w stronę partii prawicowych, a popierający je byli pozytywnie nastawieni na rozwój przemysłu i współpracy z Europą. Poparcie ludzi z miast ciągle wzrasta, a w głosowaniu w 2003 roku, Partia Rozwoju prawie połowę swoich głosów (45,5%) otrzymała z trzech okręgów na terenie stolicy: Reykjavik północny, Reykjavik południowy i okręg połodniowo-zachodni.
Partia Rozwoju miała duży i dobry wpływ na normowanie się i rozrastanie islandzkiego społeczeństwa, jest ona przecież członkiem islandzkiego rządu w ostatnich 60 latach z 90 lat swojego istnienia. Rozrasta się ona i zmienia wraz z islandzkim narodem w bardzo zmienionym społeczeństwie.
Fundamentem Partii Rozwoju są powszechne związki rozwojowe, związek kobiet rozwojowych i związek młodych ludzi postępowych. Wszystkie te związki kontaktują się ze sobę w swoich okręgach wyborczych i to one decydują o kierunku pracy partyjnej w tych okręgach.
Największą władzę w Partii Rozwoju ma sejm związkowy. Nie może on być zbierany rzadziej, aniżeli raz na dwa lata. Sejm związkowy decyduje o głównym kierunku partii w problemach krajowych, ustala też przepisy. Podczas takich zebrań jest także wybierany przewodniczący Partii Rozwoju.
Zarząd środkowy posiada upoważnienie partii pomiędzy sejmami i ustala główne kierunki i zadania w sprawach krajowych. Zarząd ten decyduje o uczestnictwie Partii w zarządzaniu krajem. Umowę w sprawach współpracy rządowej należy przedstawić zarządowi środkowemu.
W skład zarządu środkowego wchodzi: komisja prawna, komisja nauczania i prezentacji, komisja zagadnieniowa i komisja finansowa.
Posłowie Partii Rozwoju tworzą grupę sejmową. W posiedzeniach takich grup biorą udział także: ministrowie pochodzący z partii, przewodniczący, jego zastępca, sekretarz, dyrektor administracyjny, przewodniczący oddziałów krajowych albo ich zastępcy. Mają oni wolność mowy i przedstawienia swoich propozycji. Grupy sejmowe wybierają ministra partii.
W ramach Partii Rozwoju pracują dwie federacje krajowe. Jest to związek kobiet (LFK) i związek młodych, postępowych ludzi (SUF). Ich zadaniem jest zwiększać i godzić pracę wszystkich członków i podnosić ich udział w pracy partii.
Zadaniem LFK jest zwiększenie współpracy pomiędzy kobietami Partii Rozwoju, podniesienie ich zdolności w pracach społecznych i zaangażowania ich w pracy partii we wszystkich kierunkach. Na czele zarządu LFK jest zjazd krajowy, który jest organizowany co drugi rok, następnie 13 osobowy zarząd krajowy, który zbiera się 3-4 razy do roku , na końcu 5 osobowa grupa dyrektorów administracyjnych, która zarządza codzienną rachunkowością.
Podstawowe zadanie SUF można podzielić na dwie grupy: 1) przedstawianie podstawowych kerunków pracy Partii Rozwoju pomiędzy młodymi ludźmi w kraju, 2) walka o podniesienie waruknów socjalnych młodych ludzi w kraju w celu przygotowania ich do pracy przy zarządzaniu. Na czele zarządu SUF stoi zjazd związkowy, który jest organizowany co drugi rok, zarząd krajowy, który spotyka się dwa razy w roku, 13 osobowy zarząd, który spotyka się co miesiąc i 5 osobowa grupa dyrektorów administracyjnych, która zarządza codzienną rachunkowością.
