Kæra Framsóknarfólk!

Endilega takið 11. september frá því þann dag verður opin dagskrá frá 16-18 að Hverfisgötu 33, 3. hæð að loknum stjórnarfundi Landssambands framsóknarkvenna. Dagskrá birtist á næstu dögum. Allt Framsóknarfólk hjartanlega velkomið.

Við hlökkum til að sjá þig!

Með vinsemd og virðingu,

framkvæmdastjórn Landssambands framsóknarkvenna.

Nú að loknum sveitastjórnarkosningum er tími til umhugsunar um jafnréttisstöðu innan Framsóknarflokksins og í þjóðfélaginu almennt.

Í flokknum höldum við áunnu prósentuhlutfalli en stöndum í stað hvað varðar efstu sæti á listum, með einstökum undantekningum þó.

Uppgefið hlutfall kvenna í nefndum og ráðum er misvísandi þar sem konur eru yfirleitt varamenn (með undantekningum þó) sem stundum komast áfram og ef aðalmenn þá oftast í svokölluðum mjúkum málum. Svo ekki sé talað um formenn nefnda.

Hlutfall kvenna í sveitastjórnum hefur aukist verulega á síðustu áratugum en er hlutfallslega ekki nógu gott ef horft er til oddasæta. Tel ég að mikið vanti upp á til að sú framför sem  náðst hefur sé fylgt eftir til að fyrirbyggja áframhaldandi stöðnun. Trúlega er ein meginástæða þessa að konum hefur ekki fjölgað sú að konur skipa yfirleitt ekki fyrsta sæti á framboðslistum og hefur þar af leiðandi gengið hægt að rétta hlut þeirra.

Eru alþingiskosningar á næsta leiti?

Konur þykja góðir stjórnendur á bak við tjöldin og eru þess vegna oftast valdar sem aðstoðar eða varamenn. Jafnvel sem vinnuþjarkar í 3. eða 4. sæti. Nú gildir að konur séu tilbúnar til að standa upp og verja framtíð þjóðarinnar.

Jafnréttisumræðan er mikilvæg og ekkert má gefa eftir í baráttunni sem virðist vera komin að einhvers konar vegg eftir góðan árangur. Við höldum því sem hafði náðst, en undanfarin ár virðist hafa orðið lítið ágengt og bera síðustu sveitastjórnarkosningar því skýrt vitni. Jafnvel ef horft er yfir árangur allra flokka.

Telja karlmenn konur ógnun ef þær eru í forystu? Það væri áhugavert rannsóknarefni.

Eigum við að láta kyrrt liggja, eða berjast áfram með aukinni hörku og þá sérstaklega með ástandið í þjóðfélaginu í huga.

Baráttan framundan og jafnrétti almennt

Aukin fátækt, mismunun í skólakerfinu þar sem allir eiga í raun rétt á aðstoð við hæfi samkvæmt lögum. Peningaplokk af öryrkjum og eldri borgurum. Svo ekki sé talað um atvinnulausa og þá lægst launuðu.

Er eðlilegt að þeir sem eru í skólaskyldu samkvæmt lögum borgi oft stórar fjárhæðir fyrir bækur og áhöld sem þarf að mæta með til að geta tekið þátt? Oft börn þeirra er ekki hafa of mikið á milli handanna og oftar en ekki tvö til fimm börn í skóla. Leiðir þetta oftar og oftar til þess að fjölskyldur leiti til hjálparsamtaka til að geta menntað börnin sín. Verðum við næsta láglaunasvæði sem áður var austan Eystrasalts? Á einstaklingur að kosta stóran hluta af þeim skylduathöfnun er ríkið leggur á eins og skólagöngu? Á ekki að aðstoða ungmenni til að klára framhaldsnám upp að háskóla þannig að viðkomandi geti þó farið í nám erlendis ef það er ekki í boði á Íslandi. Oft jafnvel ódýrara en ef viðkomandi færi í annað nám hérlendis. Er ekki menntun ungmenna okkar fjárfesting í mannauð framtíðarinnar. Veitir nokkuð af eins og málin standa í dag þegar landsflótti er mikill og á eftir að aukast áður en botni er náð? Við erum alltaf að horfa til nágrannaþjóða okkar og höfum gert lengi. Gleymist þá að minnast á að í skólaskyldunni t.d. í Svíþjóð þarf ekki að kaupa neitt til að geta mætt í skólaskyldu nema ef ske kynni að vera orðabók. Einnig er frí máltíð í hádeginu. Við gleymum oft hér á landi að besta framtíðarfjárfestingin er í mannafli þ.e. að huga að börnum okkar sem eiga að reka þjóðfélagið í framtíðinni.

Gleyma menn að flest verðum við gömul? Hamast er í ræktinni til að halda í æskuljómann en við gleymum að einhverjir þurfa að taka við þjóðfélaginu á eftir okkur. Eigum við að sætta okkur við að eldri borgarar, öryrkjar og börn líði fyrir þá klikkun og blindni sem hefur átt sér stað í því botnlausa fjármagnsfylleríi sem riðið hefur yfir okkar annars ágæta þjóðfélag? Já spurningarnar eru margar.

Margt gott starfsfólk er atvinnulaust í dag, oft ungt fólk og miðaldra konur, hópar sem er fyrst kastað út af vinnumarkaði þegar að þrengir. Mæður sem leggja grunninn að hugsun og framtíðarplönum unga fólksins. Út úr skólum er að koma hópur vel menntaðs ungs fólks sem aldrei hefur haft vinnu og/eða getur ekki fengið vinnu í sínu fagi. Það er ekki nóg að hafa góða pappíra á bókina og kunna teoriur. Til að vera fullgildur í samfélagi verður þú að þekkja hvernig samfélagið virkar í raun og er þess vegna eitt af því mikilvægasta fyrir ungt og oft vel menntað fólk að fá að kynnast lífinu eins og það er í raun og veru þarna úti.

Fólk streymir úr landi, fólk á þeim aldri sem við megum ekki við að missa. Besta sönnunin er hve mikil fækkun var við síðasta skattaframtal.

Erum við tilbúnar í alþingiskosningar sem geta brostið á með litlum fyrirvara?  

Konur nú er tími til að grafa upp stríðsöxina og feta í fótspor Hallgerðar.

Gleymdur hópur

Gleymdur hópur eru þær konur sem bæði fyrr og nú helguðu sig barnauppeldi og heimilisstörfum. Hvaða lífeyri hafa þær? Mér er spurn. Konur sem hafa lítið milli handanna og jafnvel engin réttindi úr lífeyrissjóðum þrátt fyrir margra ára strit. Konur sem oft enda síðustu æviárin í fátækt og þögn. Smánarblettur að mínu mati fyrir þjóðfélag eins og okkar sem hefur grobbað sig áratugum saman yfir hvað allt sé gott hér á landi og ráðamenn bent á hin Norðurlöndin og lýst því yfir að hér sé nú bara jafn gott og þar.

Undirrituð sem lærði og bjó í Svíþjóð í rúm 10 ár hefur oft átt erfitt þegar stjórnmálamenn hafa verið með yfirlýsingar í sjónvarpi og skrifum um að við stöndum jafnfætis hinum Norðurlöndunum og hugsað ,,Hvað halda þessir menn að við kjósendur séum? Halda þeir virkilega að við séum einhverjir óupplýstir, ólæsir kjánar?“ Ég bara spyr.

Hverjir eru betur til þess fallnir en við konur að þekkja sársaukamörkin hvenær á að hætta að þrengja að. Við konur sem horfum á börn og aðra minnimáttar sem þjarmað er að líða. Ég vil halda fram að mörkunum sé náð og að eini möguleikinn sé að fá fleiri konur í fararbrodda, konur sem eru með augun opin og viðurkenna stöðuna. Konur sem eru tilbúnar til baráttu fyrir land og þjóð án þess að hafa eigin hagsmuni að leiðarljósi.

Mjög mikilvægt er að við konur sýnum samstöðu og snúum bökum saman í baráttunni um jafnrétti á hinum pólitíska vettvangi og sýnum að við sættum okkur ekki lengur við það eitt að fá að hanga í halanum.