Í hvernig samfélagi viljum við búa?
Greinar
Þrisvar hef ég flutt frá Húsavík og í öll skiptin flutti ég heim aftur. Sem unglingur fór ég suður í „betri“ framhaldsskóla. Ég var sannfærð um að grasið væri grænna í borginni, þar væru tækifærin og þar gætu draumar mínir ræst. En ég saknaði nálægðarinnar og frelsisins sem fylgir því að alast upp í litlu samfélagi. Þó framboðið af tómstundum væri meira á höfuðborgarsvæðinu hafði ég ekki jafn greiðan aðgang að þeim og á Húsavík. Ég hafði alist upp við að fá að taka þátt í öllu því sem mér mögulega datt í hug, íþróttum, tónlistarlífi og allskonar félagsstarfi svo að skyndilegt iðjuleysi var mikil viðbrigði. Því flutti ég heim eftir aðeins nokkra mánuði í borginni, hélt áfram námi í FSH og blómstraði þar.
Frelsið heima
Ég flutti suður í tvígang eftir að hafa klárað framhaldsskóla, í fyrra skiptið aðeins í nokkra mánuði en síðar með son minn á fyrsta ári og bjuggum við þar í 4 ár meðan á háskólanámi stóð. Hugurinn leitaði alltaf til Húsavíkur og ég fann það sterkt að þar var samfélagið sem ég vildi ala mín börn upp í. Ég flutti því heim aftur, reynslunni og öðru barni ríkari. Ég vildi að börnin mín kynntust frelsinu sem ég hafði alist upp við. Að þau fengju að búa í samfélagi þar sem fólk þekkir hvert annað, þar sem þau þroskast og dafna í öryggi og tilheyra.
Að taka þátt
Ég er alin upp af foreldrum sem taka virkan þátt í samfélaginu. Í gegn um árin hafa þau tekið þátt í kórastarfi, góðgerðarstarfi og að auki hafa þau stofnað og rekið sitt hvort fyrirtækið, annað þeirra hefur verið í rekstri í 36 ár en hitt í um 15 ár og hef ég sjálf tekið þátt í uppbyggingu þess, hef unnið fyrir þau bæði og ber miklar taugar til
þessara fyrirtækja. Ég þekki það hvað það getur verið erfitt að halda rekstri gangandi yfir veturinn á litlum stað langt úti á landi, biðina árum og áratugum saman eftir stóriðju eða einhverskonar innspýtingu í atvinnulífið sem gæti hjálpað okkur að halda lífsviðurværinu og vonbrigðin þegar það varð ljóst að við værum aftur komin í þær aðstæður eftir blómlegt tímabil meðan verksmiðja PCC á Bakka var í rekstri. Það helst nefnilega allt í hendur í litlum samfélögum. Stóru fyrirtækin og litlu fyrirtækin. Þjónustan sem við viljum hafa og sú sem við þurfum að hafa. Þessi þjónusta verður ekki til af sjálfu sér heldur vegna fólksins sem ákveður að taka þátt. Viljum við hafa kór þurfum við sjálf að syngja í honum. Viljum við hafa björgunarsveit þarf fólk að gefa tíma sinn og vinnu í sjálfboðastarf. Viljum við öflugt íþrótta- og tómstundastarf fyrir börnin okkar þarf fólk sem skipuleggur það, þjálfar og styður við bakið á því. Sama gildir um skólana okkar. Ef við viljum halda framhaldsskóla í bænum þurfum við að nýta hann og halda unga fólkinu okkar áfram á staðnum eftir grunnskóla. Og til þess að það gangi þurfum við að vera viss um að það sé besti kosturinn.
Við foreldrarnir viljum auðvitað gefa börnunum okkar öll heimsins tækifæri. Við viljum tryggja að það aftri þeim ekki á nokkurn hátt í lífinu að vera alin upp úti á landi, í litlu samfélagi.
Fjölbreytni og drífandi einstaklingar – Við erum samfélagið
Unglingarnir okkar þurfa að finna að hér geti þau undirbúið sig fyrir framtíðina sem þau hafa í huga. Þau þurfa félagslíf, tómstundir og tækifæri til að rækta hæfileika sína. Þau þurfa að finna að þau geti vaxið, bæði sem einstaklingar og sem hluti af samfélagi. Og sannleikurinn er sá að samfélagið okkar í Norðurþingi hefur upp á
svo ótrúlega margt að bjóða. Hér er fjölbreytt íþróttastarf, tónlistarlíf, leiklist, heilsurækt, félagsstarf fyrir eldri borgara, foreldrafélög, góðgerðarfélög og allskonar félagasamtök. Hér eru líka ótal dæmi um einstaklinga sem hafa séð tækifæri og skapað eitthvað nýtt á síðustu árum, eins og Smiðjuna, Tónasmiðjuna, BJJ North, Focus fitness, Fab Lab og svo mætti lengi telja. Oft þarf ekki nema einn drífandi einstakling til að koma af stað verkefni sem samfélagið hefur jafnvel lengi kallað eftir. Það er jú þannig að við erum samfélagið. Það ræðst af okkur hvernig samfélagi við búum í og hvernig samfélagi við skilum áfram til næstu kynslóða. Með samstöðu og vilja til að leggja okkar af mörkum getum við byggt upp samfélag þar sem fólk vill búa og skapa sér framtíð.
Af hverju B?
Í byrjun árs tilkynnti ég fjölskyldunni að ég hyggðist fara út í pólitík, ég fyndi það að ég hefði aukinn áhuga á vinnu fyrir samfélagið okkar eftir því sem ég eldist og þroskast. Ég kem úr pólitískri fjölskyldu, afi minn Kiddi var í bæjarstjórn í tæplega þrjátíu ár, pabbi var í framboði fyrir Vinstri græna og mamma vann fyrir Kvennalistann. Ég vildi hins vegar kynna mér málin sjálf, prófa að fara á fundi hjá flokkum sveitarfélagsins og máta skoðanir mínar og stefnu við þeirra. En ég greip á flestum stöðum í tómt. Aðeins tvö framboð eru með fundi árið um kring. Ég fór því á hádegisfundi hjá þeim báðum og fann strax að skýr stefna Framsóknarflokksins um atvinnumál talaði til mín. Fólkið í flokknum hefur mikla reynslu, er lausnamiðað og vill augljóslega, eins og ég, leggja sig fram við að vinna að betra samfélagi fyrir okkur öll. Alla laugardaga, árið um kring, hittist framsóknarfólk og ræðir málin á hádegisfundum. Hver sem er má mæta, allir velkomnir, yfirleitt er fjölmennt og þarna ræðum við mál sveitarfélagsins og horfum gagnrýnum augum á okkar vinnu, hvað er vel gert og hvað má betur fara.
Stefnuskrá Framsóknarflokksins í Norðurþingi er nú komin í hús og á netið og ég hvet alla íbúa til að kynna sér hana sem og stefnuskrár annarra framboða og nýta svo kosningaréttinn þann 16. maí. Þannig höfum við áhrif á samfélagið sem við viljum byggja til framtíðar.
Elísabet Anna Helgadóttir
4.sæti hjá B-lista Framsóknar
