Yfirlitsræða formanns á vorfundi miðstjórnar 2017

Fundarstjórar!
Kæru vinir og félagar – sumar í lofti - sól á himni.
Miðstjórnarfundur er góður vettvangur til að líta til baka, taka stöðuna og ákveða hvernig hugsjónum og markmiðum Framsóknarflokksins verði best náð til heilla og hagsbóta fyrir alla landsmenn. Segja hug okkar um það sem okkur finnst að betur megi fara.
Ég fyrir mitt leyti vil segja eftirfarandi; þingflokkur Framsóknarflokksins er afar vel skipaður. Í honum eru tveir fyrrverandi forsætisráðherrar, og þrír aðrir ráðherrar. Hinir þrír sem ekki hafa gengt ráðherraembætti, (ekki ennþá allavega) hafa mikla og góða reynslu af þingstörfum. Og innan okkar góða þingflokksins eru einstaklingar sem hafa haft mikil og góð áhrif á samtímann á Íslandi. Sennilega meiri og betri en flestir aðrir stjórnmálamenn síðari tíma.
En þrátt fyrir að margir almennir flokksmenn viti að þingflokkurinn sé sterkur, finnst ýmsum að það vanti upp á samstöðuna. Það sé augljóst að menn séu ekki samstíga.
Það er rétt, okkur vantar meiri og sterkari samstöðu í þingflokknum. Og það er sú krafa sem almennir félagsmenn eiga með réttu á okkur sem valin hafa verið til forystu í flokknum.
Ég er tilbúinn að vinna með öllum framsóknarmönnum, að því að auka veg og vanda Framsóknarflokksins og framfylgja stefnu hans.
Á síðasta kjörtímabili var lagður grunnur að þeim lífskjarabata sem orðið hefur á Íslandi á undanförnum árum. Það gerðist undir forystu Framsóknarflokksins. - Gleymum því ekki.
Ég vil nota þetta tækifæri hér í dag og spyrja; ímyndið ykkur hvað við gætum gert núna ef okkur auðnaðist að ganga í takt? En það er einmitt það sem ég tel að flokksmenn séu að kalla eftir, þegar þeir segja að það skorti á samstöðuna. Og verðum við í forystu flokksins- stjórn flokksins og þingmenn - ekki að beygja okkur undir þennan vilja og þessa sjálfsögðu kröfu?
Erum við ekki kosin til þess að gera þjóðfélagið betra á forsendum þess sem hugsjónir flokksins grundvallast á; skuldum við ekki flokksmönnum og kjósendum okkar það að starfa saman af heilindum og einurð? Mitt svar er, jú við eigum að gera það.
Ágætu félagar!
Framsóknarflokkurinn er frjálslyndur félagshyggjuflokkur sem vinnur að stöðugum umbótum á samfélaginu og lausn sameiginlegra viðfangsefna þjóðfélagsins á grunni samvinnu og jafnaðar.
Hann stendur vörð um stjórnarfarslegt, efnahagslegt og menningarlegt sjálfstæði Íslendinga, byggt á lýðræði, þingræði og réttaröryggi. Framsóknarstefnan setur manninn og velferð hans í öndvegi. Þetta stef þekkjum við.
Við boðum að við störfum á grunni samvinnu. En upp koma tilvik þar sem við erum ekki sammála og það er bæði hollt og gott - bæði flokknum og okkur fólkinu sem í honum starfar. Rökræðan skerpir niðurstöðuna.
En í lok dags ákveðum við okkur með lýðræðislegum hætti. Við kjósum og hlítum niðurstöðunni. Við ætlumst til þess að lýðræðisleg vinnubrögð séu viðhöfð í samfélaginu, það á einnig við um flokkinn okkar.
En það virðist ekki öllum gefið að geta sætt sig við það sem flokksmenn ákveða með lýðræðislegum aðferðum. Í Morgunblaðinu í gær mátti lesa hvaða augum sumir líta flokkinn okkar og ákvarðanir okkar flokksmanna.
Þar segir einhver að rán hafi átt sér stað í haust og þeir, sem á að hafa verið rænt frá, fyrirgefi ekki slíkan gjörning, ekki núna, ekki seinna! Auga fyrir auga, tönn fyrir tönn, hefur verið viðhaft af minna tilefni.
Það sem ég spyr mig að er; er þetta samvinnumaður sem talar svona, þetta er ekki sérlega framsóknarleg nálgun? Og hvaða fyrirgefningu er verið að tala um, við hvern á að segja „sorrý“? Hin almenna framsóknarmann, meirihluta fulltrúa á flokksþingi?
Á flokksþingi í haust var tekist á. Svo virðist sem sumir líti á niðurstöðu þess þings sem einhvers konar svik við hluta flokksins. Það er að segja, að meirihlutinn hafi svikið minnihlutann. Og nú sé bara spurningin hvenær þau svik verði leiðrétt.
Ég skil vel að einhverjir hafi orðið sárir og það taki tíma að heila þau sár. Ég skil að það geta ekki allir verið ánægðir öllum stundum og ég geri ekki kröfu um slíkt.
En ég á erfitt með að skilja þá sem gera óánægjuna að sínum helsta vin og félaga. Að mínu viti er það ekki í eðli og anda Framsóknarflokksins að standa þannig að málum.
Ástandið gæti vafalítið verið betra í flokknum okkar, en í lifandi flokki – sem vill og ætlar að vera stór flokkur- eiga að rúmast margar skoðanir og stundum mismunandi, þótt grunnstefið sameini okkur.
Sumir hafa valið að koma fram opinberlega og lýsa þeirri skoðun að órói sé mikill í flokknum. Ég veit að það eru skiptar skoðanir, en stundum hefur maður það á tilfinningunni að verið sé að tala upp ágreininginn. Hvaða tilgangi þjónar það?
Við í forystunni höfum eðlilega áhyggjur af þessu en höfum lagt okkur eftir að hlusta og bregðast við eftir atvikum. Við þurfum að finna leiðir til sameiningar en ekki sundrungar. Og allir þurfa að spyrja sig hvernig getur framlag mitt orðið til þess að efla einingu og styrkja flokkinn; hvernig er hægt að leggjast á árar með félögum sínum?
Ég tel að allir þeir sem bjóða sig fram undir merkjum Framsóknarflokksins skuldi almennum félagsmönnum og fylgjendum okkar öllum, að við berjumst sameiginlega fyrir hugsjónum flokksins.
Og það hefur áður verið sagt, og skal hér endurtekið; Framsókn hefur ætíð vegnað best þegar framsóknarfólk stendur saman. Og gleymum því ekki, það á að vera gaman að vera í Framsókn!
Ágætu miðstjórnarmenn!
Það er full þörf á rödd Framsóknarflokksins og hugmyndum hans til að bæta hag þjóðarinnar. Sérstaklega nú þegar svo virðist sem einn flokkur, umfram aðra, stjórni landinu upp á sitt eindæmi.
Sé gengið til stjórnarsamstarfs við Sjálfstæðisflokkinn, þarf að hafa afl til að standa í lappirnar. Slíkt afl hefur mér sýnst að viðhengin tvö, Björt framtíð og Viðreisn, hafi ekki.
Viðreisn er útibú frá Sjálfstæðisflokknum, Björt framtíð virðist svo vera orðin útibú frá Viðreisn.
Og í ellefu manna ríkisstjórn sitja sex Sjálfstæðismenn. Og fyrir ekki svo löngu síðan voru 9 af þeim sem eru ráðherrar nú – í Sjálfstæðisflokknum. Ríkisstjórnin sem nú situr hefur því væna hægri slagsíðu.
Þótt ekki sé langt liðið á kjörtímabilið virðist ljóst hvert stefnir. Ríkisstjórnin hóf starf sitt á því að gefa eftir í baráttunni við eigendur aflandskróna. Ekki hefur fengist viðhlítandi skýring á því, af hverju það var gert.
Sennilega nenntu menn ekki að hafa vandann hangandi yfir sér lengur, svo gripið sé til gamallar samlíkingar. Þar fengu ýmsir betri kjör en aðrir, þótt búið væri að ákveða á hvaða gengi fjárfestarnir færu út.
Pólitíska þrekið var kannski þrotið, enda óvanur maður í fjármálaráðuneytinu sem taldi sig vera leysa fjármagnshöftin upp á eigin spýtur.
En bara svo því sé haldið til haga, þá fann hann ekki það fræ sem til þurfti til að leysa fjármagnshöftin, hann sáði því ekki, sá ekki um þreskingu, mölun eða bakstur. Honum til upplýsingar var sú vinna öll - unnin á síðasta kjörtímabili undir forystu Framsóknarflokksins. Núverandi fjármálaráðherra vildi hins vegar ólmur gæða sér á afrakstri af annarra manna vinnu.
Og meira af afrekum ríkisstjórnarinnar.
Einkavæðing er að aukast. Reyndar virðist heilbrigðisráðherra ekki hafa hugmynd um að það sé að gerast í heilbrigðiskerfinu, né hvernig hún er tilkomin. Gekk ráðherra svo langt á dögunum að hann sagði í viðtali að það væri ekki endilega plottað um einkavæðingu í heilbrigðiskerfinu.
Sem sagt; hann aftekur það ekki með öllu. Það er ekki þægileg tilhugsun að hafa ráðherra sem ekki er klár á því hvenær verið er að plotta, og hvenær ekki.
Menntamálaráðherra er að einkavæða framhaldskóla án umræðu á Alþingi. Þegar upp komst, harmaði hann ótímabæra umræðu um breytingarnar fyrirhuguðu. Það voru hans viðbrögð; sem sagt að einhver skildi vilja ræða hvort færa skyldi Ármúlaskóla inn í einkarekstur. Það voru alveg ótrúlega furðuleg viðbrögð. Hvenær átti að ræða og hverjir máttu ræða breytinguna?
Og allt gerist þetta á vakt ríkisstjórnar sem boðað hefur ný og vandaðri vinnubrögð.
Kæru félagar!
Fyrir hvað stöndum við, fyrir hvað ætlum við að standa. Framsóknarflokkurinn varð hundrað ára í desember í fyrra. Öll þessi hundrað ár hefur starfið í flokknum grundvallast á því sem ég sagði í upphafi; og umfram allt, að hefja manngildi ofar auðgildi.
Ég hef áður sagt það, að ég tel að jöfnuður á Íslandi þurfi jafnvel að vera meiri en víðast hvar annars staðar. Við erum fámenn þjóð í auðugu landi og enginn á að hafa það á tilfinningunni að sumum sé ætlað meira en öðrum á kostnað heildarinnar.