Á Akranesi eru íþróttir ekki bara eitthvað sem gerist eftir skóla heldur hluti af lífinu sjálfu

Á Akranesi eru íþróttir ekki bara eitthvað sem gerist eftir skóla heldur hluti af lífinu sjálfu, hluti af því hvernig við tengjumst, byggjum upp fólk og verðum að samfélagi – og það er eitthvað sem ég hef sjálf fengið að upplifa svo sterkt, eftir að við fluttum hingað á Akranes.

Ég gleymi seint því tímabili þegar ég mætti á hvern einast fótboltaleik hjá eldri syni mínum, ekki ein heldur með þrjú lítil börn í eftirdragi; eitt fjögurra ára sem var alveg sannfært um að það ætti sjálft að vera inni á vellinum og reyndi reglulega að hlaupa inn á, eitt tveggja ára sem hafði engan áhuga á leiknum og tók frekar sprett í hina áttina og svo eitt nýfætt í vagninum – og ég einhvers staðar þarna á milli, að reyna að halda utan um þetta allt, klappa, hvetja og vera til staðar. Svona eins og maður gerir þegar maður er ekta „fótboltamamma“!

Þetta voru árin þegar ég var „grasekkja“, Keli minn var mánuð í einu á sjó og mánuð heima, og þá var þetta bara enn eitt verkefnið – að mæta, halda utan um hópinn og styðja barnið sitt – en það sem ég áttaði mig kannski ekki alveg á á þeim tíma var að á meðan þetta allt var í gangi var ég líka að eignast fólk í lífinu mínu; vináttu, tengsl og kunningjahóp sem ég hefði annars aldrei kynnst, foreldra á hliðarlínunni, þjálfara og sjálfboðaliða, og allt í einu var þetta orðið eins og heilt þorp sem maður tilheyrði.

Og kannski er það einmitt þetta sem er kjarni íþróttalífsins á Akranesi – ekki bara aðstaðan eða árangurinn heldur fólkið, tengslin og allt sem gerist í kringum þetta.

Við höfum á undanförnum árum byggt upp aðstöðu sem er til fyrirmyndar; knattspyrnuhöll (sem hefur mátt muna fífil sinn fegurri og þörf er á endurbætingum), glæsilegt fimleikahús, fjölnota íþróttahús, reiðhöll, golfvöll og keilusal – og þetta er ekki bara til staðar heldur í stöðugri notkun, svo mikilli að stundaskrárnar eru víða orðnar fullar og erfitt að bæta við fleiri tímum. Það er auðvitað ákveðið lúxusvandamál, en á sama tíma skýr áminning um að við megum ekki staldra við – við þurfum að halda áfram að hugsa fram á veginn.

Næsta stóra skref í þeirri vegferð er innisundlaug, og þar finnst mér við einfaldlega komin á þann stað að við getum ekki beðið lengur. Sundfélagið okkar hefur beðið lengi eftir bættri aðstöðu og nú er komið að þeim – en þetta snýst ekki bara um sundfélagið, heldur samfélagið allt.

Þetta snýst um börnin sem læra að synda og öðlast öryggi í vatni, um skólasamfélagið sem þarf góða aðstöðu til kennslu, um eldri borgara sem vilja halda sér virkum og um allar fjölskyldurnar sem vilja eiga saman góðar stundir í sundi. Þetta snýst einfaldlega um lífsgæði.

Svo má ekki gleyma þessari einstöku sundlaugarmenningu sem við Íslendingar eigum. – þessi dýrmæti þjóðararfur þar sem við hittumst, ræðum málin, hlæjum, slökum á og tengjumst hvert öðru á allt annan hátt en víða annars staðar. Að styðja við það er ekki bara skynsamlegt, það er hluti af því að rækta samfélagið okkar.

Samhliða þessu horfum við líka til framtíðar og þeirra tækifæra sem kunna að skapast, eins og hugmyndin um þjóðarleikvang í golfi á Akranesi sem gæti styrkt bæinn enn frekar, bæði sem íþróttabæ og sem áhugaverðan áfangastað.

En þegar öllu er á botninn hvolft er þetta kannski einfaldara en það hljómar: afreksfólk verður ekki til af sjálfu sér. Það verður til þar sem börn fá tækifæri, þar sem félög fá stuðning og þar sem fólk er tilbúið að leggja sitt af mörkum.

Við höfum byggt upp sterkan grunn á Akranesi, og nú snýst verkefnið einfaldlega um að halda áfram – með sama krafti, sama hjarta og sömu samstöðu.

Akranes er íþróttabær, og það er okkar allra að passa upp á að hann verði það áfram.