Ekki batnar það með bölvinu
Greinar
Þann 1. júní næstkomandi verða liðin 30 ár frá því að Þingeyrarhreppur, Mýrahreppur, Mosvallahreppur, Flateyrarhreppur, Suðureyrarhreppur og Ísafjarðarkaupstaður sameinuðust undir merkjum Ísafjarðarbæjar.
Við sameiningu var ég 5 ára og var í leikskóla á Flateyri, nú er ég 35 ára og á barn í sama leikskóla og enn heyri ég karp um hvort þessi sameining hafi verið af hinu góða, hvort þorpin séu baggi, eða hvort þau séu afskipt.
Raunveruleiki íslenskra sveitarfélaga er víða sá að þau eru samsett úr ólíkum byggðakjörnum með mismunandi þarfir og áherslur. Í mínum augum er það styrkleiki, ekki veikleiki.
Ég þykist vita að minn heimabær Flateyri væri ekki betur settur einn á báti. Á sama tíma er ég nokkuð viss um að þegar allt er tekið saman væri rekstur Ísafjarðar ekki heldur sterkari án framlags þorpanna í formi fasteignagjalda, útsvarsgreiðslna og framlaga úr jöfnunarsjóði. Þá eru ótalin þau menningarlegu verðmæti sem hvert þorp fyrir sig leggur til heildarinnar.
Saman stöndum við einfaldlega betur að vígi. Saman erum við betur í stakk búin til að veita íbúum góða þjónustu á ábyrgan, skilvirkan og sanngjarnan hátt.
Í orði og á borði
Sameining á pappír er eitt, sameining í hugsun, menningu og viðhorfi er annað. Nú hlýtur að vera kominn tími til að við sameinumst endanlega á þeim forsendum. Að kjarnarnir hætti að horfa hver á annan sem aðila með ólíka hagsmuni sem þurfi stöðugt að vega og meta gegn hver öðrum og förum þess í stað að hugsa af fullri alvöru sem eitt samfélag.
Þetta þýðir ekki að allir byggðakjarnar eigi að vera eins. Ekki heldur að þarfir allra séu alltaf þær sömu. Raunveruleg samstaða felst ekki í því að afneita mismuninum heldur að viðurkenna hann og byggja á honum af sanngirni og virðingu.
Við sem sveitarfélag, og þá ekki síst kjörnir fulltrúar, þurfum að taka skref fram á við, hvað varðar viðhorf og nálgun okkar. Þetta batnar ekki með bölvinu. Þorpin skipta miklu máli fyrir Ísafjörð, þetta eru samfélög sem styrkja sveitarfélagið. Með fólkinu sem þar býr, atvinnulífinu, verðmætasköpuninni, menningunni og þeirri seiglu sem alltaf hefur einkennt þessi byggðarlög.
Á sama hátt skiptir Ísafjörður, höfuðstaður sveitarfélagsins, miklu máli fyrir þorpin. Þar er ýmis sameiginleg þjónusta, stjórnsýsla, verslun og menning sem styrkir allt sveitarfélagið og gerir okkur betur í stakk búin til að standa undir þeim kröfum sem nútíminn gerir. Þetta er ekki annað hvort eða.
Meira en rekstur í þröngum skilningi
En sveitarfélagið þarf í öllum sínum verkum að hugsa um meira en rekstur í þröngum skilningi. Það þarf líka að horfa til þess hvernig ákvarðanir, orðræða og forgangsröðun hafa áhrif á samkennd fólks og traust milli byggðakjarna. Ef íbúar upplifa að sveitarfélagið tali og starfi fyrir heildina, þá vex samstaðan.
Þetta skiljum við í Framsókn og óháðum.
Samstaða verður ekki til af tilviljun. Hún verður til þegar stjórnsýslan, kjörnir fulltrúar og sveitarfélagið í heild senda þau skýru skilaboð, í orði og verki, að allir byggðakjarnar skipti máli.
Ef okkur tekst að horfa þannig á sveitarfélagið verður umræðan líka betri. Þá snýst hún síður um það hver fái mest og hver sitji eftir. Fókusinn fer frá tortryggni yfir í traust, frá samkeppni yfir í samvinnu og frá togstreitu yfir í stemningu.
Það er sú stemning sem skiptir máli næstu árin. Ekki bara að tilheyra sama sveitarfélagi í formlegum skilningi, heldur að upplifa að við séum í raun í sama liði. Að við finnum að framtíð þorpanna og framtíð Ísafjarðar er samofin.
Með samstöðu, samvinnu og gagnkvæmri virðingu getum við haldið áfram að byggja upp sterkt sameinað sveitarfélag.
Markmið okkar í Framsókn og Óháðum er að Ísafjarðarbær verði fordæmi um vel heppnaða sameiningu ólíkra byggðakjarna. Ég er sannfærður um að hægt sé að búa þannig um hnútana.
Hannibal Hafberg skipar 3. sæti á lista Framsóknar og óháðra í komandi sveitarstjórnarkosningum í Ísafjarðarbæ.
